گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری

پارت سوم :

نشخوار ذهنی‌ام شروع نشده با صدای گوشی‌ام پایان می‌گیرد. کوپر سریع شروع به پارس کردن می‌کند. نیشخندی می‌زنم و سعی می‌کنم صورت سرخ شده‌‌ی وحید را تصور کنم. با خنده‌ای فروخورده تماس را وصل و سلام می‌کنم. عصبانیتی در صدایش نیست. یعنی نقشه‎ام نگرفته؟!
- بچه پررو وایسا این غوره‌ها برسن بعد بخور. پاشو بیا پای پنجره ببینمت!
خودم را روی تخت جلو می‌کشم تا به پنجره نزدیک شوم. از قصد تختم را به این دیوار چسبانده‌ام.
پشت شیشه‌ی سرتاسری اتاقش ایستاده و حوله‌ی قرمز را در دستش تکان می‌دهد.
- نقشه‎ت تکراری بود جوجو، شکست خوردی. ولی یه حوله، همین رنگی، همین اندازه می‌خری واسم میاری. تا تو باشی آدم شی.
صدای حرف زدن مامان و زنعمو را می‌شنوم اما نمی‌فهمم چه می‌گویند. پرده را کنار می‌دهم تا متوجه شود که دارم نگاهش می‌کنم. لبخند بیشتر روی لبم ول می‌شود.
- هر وقت تو رژی رو که حروم حوله‌ت کردم پس دادی، اونوقت منم حوله‌ی نو می‌گیرم برات.
- اصلا مگه تو به سن رژ زدن رسیدی جوجو؟ بیچاره حسین! چی می‌کشه ازدست تو؟
- حسین از خداش باشه منو داره. بعدشم منتظر یه تلافی جانانه باش... عمو!
"عمو" را با تاکید به زبان می‌آورم تا دلیل دلخوری‌ام را بفهمد. اصلا من که نباید بگویم؛ خودش باید بفهمد چه کرده و چرا باید تاوان پس بدهد!
همه خیال می‌کردند من هم او را مثل عمو یا حسین می‌بینم. انگار که برادر بزرگترم است. گاهی مامان گوشم را برای این ادبیات می‌کشید، اما خود وحید کاری به کارم نداشت. خودش اجازه‌ی بیشتر لوس شدن را می‌داد!
پیش از این که قطع کنم صدایم می‌زند:
- شیرین گیان!
میخکوب صدایش می‌شوم. گوش تیز می‌کنم تا جمله‌ی بعدی‌اش را بشنوم. چقدر دلم می‌خواهد حرفش مربوط به خودمان باشد. اما خیلی زود ناامید می‌شوم.
- قربون اون خشم شبت، نذار مامان اینقدر این سی دی رو ببینه. هی می‎شینه نگاه می‌کنه، افسرده می‌شه. امروز فردا که بچه‎ی روشنا دنیا بیاد خواه ناخواه سرش گرم می‎شه ها. ولی تا اونموقع راضیش کن بیشتر بره خونه‌ی روشنا. تنها نمونه اینجا.
اصلا خدا این مرد را خلق کرده تا باعث شود من تمام جو‌های ناپایدار احساسی را در ثانیه‌ای تجربه کنم؛ با یک حرف و نگاهش به اوج بروم و با جمله‌ی بعدش با سر به زمین بخورم. گاهی فکر می‌کنم کوپر در درک احساسات یک زن، از وحید موفق‌تر است. لااقل برای سگ خانم یاوری با جان و دل پارس می‌کند. اصلا شاید برای همین است که وحید نمی‌تواند با کوپر کنار بیاید.
دلگیر جوابش را می‌دهم.
-  تنها نمونه یعنی چی؟ ما قاقیم اونجا پیش ماریه خانوم؟! حساب نمیایم؟ بعد تا پاش می‌افته برو رو منبر که همسایه از فامیل نزدیک‌تره و فلان. خیلی بی‌شعوری وحید شیرودی.
گوشی را قطع می‌کنم و پرده را می‌‍اندازم. وحید هم آنقدری من را می‌شناسد که مطمئن باشد هنوز از پشت این پرده‌ی حریر دارم او را دید می‌زنم. در را باز می‌کند و دست به سینه در تراس سرتاسری جلوی اتاقش می‌ایستد؛ رو به ساختمان ما. اخم‌هایش حتی از همین‌جا هم مشخص است. بعد از چند دقیقه انگار زنعمو صدایش می‌زند. سرش را رو به عقب می‌چرخاند و جواب می‌دهد. بعد با نگاهی دوباره به سمت ساختمان ما به داخل اتاقش برمی‌گردد.
چند ثانیه‌ی بعد اس ام اسش می رسد. پیامش را باز می‌کنم.
- با موهای جدیدت خیلی خوشگلتر شدی شیرین گیان.
لبخند یواشکی سر جای قبلش برمی‌گردد. خیلی زود پیام دومش هم می‌رسد.
- اون عطره هم فدای سرت. ولی جون وحید با یه پاف رضایت بده. گرون خریدمش.
لبخند راحت تر روی صورتم ول و دلم کمی آرام‌ می‌شود. دوباره سرم را روی تخت می‎گذارم. کوپر نزدیک‌تر به من دراز می‌کشد. صورتش را روی دو دست کوچکش می‌گذارد و با من همدردی می‌کند. من اما برخلاف چیزی که در واقعیت است، به خیالبافی می‌پردازم. باز خودم را جای نفس در آن لباس سفید بلند می‌بینم. با این تفاوت که داستان عشقمان با وحید عمری سه چهار ماهه ندارد؛ تا ابد طول می‌کشد. وحید مدام از موهایم تعریف می‌کند، و من شیطنت می‌کنم. بعد هم برای فرار از او به اتاق خودش پناه می‌برم تا سریع پیدایم کند؛ نه اتاقی که بتوانم او را تنها از پشت پنجره و از دور تماشا کنم.